Müslüman türk toplumu toprağa değil milletin eline bakmak zorunda kalmıştır kazanım şekli kapitalist olduğu zaman , harcama şeklide bozulacaktır .

Harcamanız , kazanımınız ile ağır ilişki içindedir .

Hz.Adem’in kendine lutfen sunulan cennetin deÄŸerini bilmemesi orayı kazanmaması ile ağır iliÅŸki içindedir .

Kazanmanın yöntemini değiştirmedikçe başkalarının daha çok harcamalarının zorunlu olduğu bir sistemde , sizde bu şekilde bir yöntem içinde bunalacaksınızdır .

Asıl kurtaracak olan samimiyet , toprak ile ilişkili üretim , organik tarımın dağlara taşlara tepelere bile uygulandığı toprağa dönüş modelidir .

Görüşmek tanışmak dileÄŸi ile toprak vesilesi ile Allah’tan rızkı birebir alanlardan olmanız temennisi ile .

Dünyayı teknoloji bilgi veya hiçbir kıstırılmış yöntem kurtarmayacaktır . İnsan yürekleridir asıl yöntem.

” kelimeler masûm’dur.”

Selametle…

Kısmen eleştirinizde haklısınız. Gerçekten de “evet bu adamlar gerçekten de çok akıllılar� diyorum. Diyorum, çünkü iletişim bir bilimse eğer, bu bilimde en gerilerde kalanlardanız. Yaşadığımız topluma, hatta dünyaya bir göz atın. Tüm bu zalimane düzenin altında sadece büyük iktidar odaklarının finans kaynakları yatmıyor. Zalime öykünmenin, gasıplara özenmenin bu denli yoğun yaşandığı bir tarihsel dönem hatırlıyor musunuz? Mazlumun, mazlum olduğu gerçeğini unutup zalimin zalimliklerine avuçlarını patlatırcasına alkış tuttuğu başka bir dönem biliyor musunuz? Zalime karşı savaşabilme cesaretinden sözetmiyorum. Elbette mazlum, bazen güçsüzlüğünü korkaklığa dönüştürerek mücadele etmekten vazgeçebiliyor. Ancak bu durum, mazlum olduğu gerçeğini unutmasına neden olmuyor.

Kişisel düşüncem, dünya post-modern algıyla beraber daha önce hiç bu kadar evrensel boyutlara ulaşmamış yeni bir döneme girmiştir. Bu dönem –yani postmodern toplum- kendisini sömüren, hakkını gasbeden elit sınıfın varlığını özümsemek, onların ürettiği araçları delicesine sahiplenerek bir yaşam tarzı haline getirmesidir.

Biz kabul etsek de etmesek de bunun altında büyük ölçüde post-modernitenin spesifik iletişim ve medya ağı yatmakta. Bu sistem, ekonomide rekabetçiliğin dünya pazarlarında belirleyici bir aktör haline gelmeye başladığı sanayi devriminden bu güne kadar üzerinde çalışıla çalışıla oluşturulmuş. Ve bugün post-modern dünyanın kapitalizmi, kendi temelleri çatırdamasına, tüm dünyada kapsamlı bir çöküşe doğru sürüklenmesine rağmen iletişim biliminde ortaya koyduğu dahiyane fikirler ve yaklaşımlarla her şeyi makyajlamayı başarıyor. Satın aldığımız ürünlerin, izlediğimiz haberlerin veya üzerinde konuştuğumuz politik konuların bile ardında da bizim sandığımızdan çok daha karmaşık, egemen düzenle eklemli bir reklamcılık stratejisi yatmakta. Reklamcılık da, modern dünyadaki iletişim teamüllerinin en rafine edildiği alan olduğuna göre aslında tanık olduğumuz şey, iletişimin modern ve güçlü bir yorumu haline geliyor.

Yapmaya çalıştığım şey, kendini doğrulayan kehanetler üreterek “yaa adamlar böyle güçlü, biz hiçiz� psikolojisini oluşturmak değil. Sistemin gücünden söz ediyorsam bunun altında yine egemen düzenin varlığını sağlamlaştıracak histerikli korkular bulunmuyor. Yapmaya çalıştığım, sistemi ve onun kullandığı araçları olabildiğince deşifre edebilmek. Çünkü gerçekten işe yarayacak bir çözümü ancak doğru bir tesbit ve analizle sağlayabiliriz.

Dört yazımı da okuduğunuzu söylemiştiniz. O halde görmemeniz imkansız; yazının üzerinde yoğunlaştığı ve sonuç bölümünde de özellikle vurguladığım gibi, ben, üretilen bu sanal evrenden kurtulmaya çalışıyorum. Bunu yaparken de, basit uygulanabilir taktiklerden söz ediyor, kapitalizmin bizi “tavlama� metodlarından bahsediyorum. Sistemin kendisi daha komplike olmasına rağmen benim yazıda sözünü ettiğim türden kendini eleverdiği ya da anlaşılacak kadar belirginleştiği yöntemlere – alanlara da sahip. Bu konularda bilgi sahibi olmak, reklamların basit ürün tanıtımları olmadığını fark etmek, bizim bu sanallığın içinde kaybolmamızı engelleyecek, tüketimlerimizde tedbiri elden bırakmamızı sağlayacaktır.

Ayrıca sorunları tesbit etmenin de yeterli olmadığını düşündüğüm için, (hatta tek başına sorun tesbitleri yıldırıcı olabilir) boykot kavramına da dikkat çekmiştim. Gerçekten de kapitalist dünyadan kurtulabilmek için alternatif bir yaklaşım geliştirmek gerekiyor.

Eleştirinize tekrar döneyim,

Sizce, düşmanı anlamaya çalışmak kendi gücümüzü önemsememek midir? Eğer öyleyse yazının sonunda vurgusunu yaptığım “kapitalist dünyanın sadece bizim “almama� gücümüzle durdurulabileceği� yargısını nereye koyuyorsunuz? Bilakis ben, bilinçli olmak kaydıyla kapitalizmin çok kolay alaşağı edilebileceğini, çünkü kapitalizmin varlık nedeninin bizim zaaflarımızdan kaynaklandığını düşünüyorum.. Zira –çok eksik ve zayıf olmasına rağmen- sadece boykot bilincini dahi geliştirebilmenin muazzam etkileri olacaktır. Hatta Türkiye’de boykot duyarlılığı henüz çok yeni olmasına rağmen Cola Turka’ya katalizör görevi gördüğü açıktır. Cola Turka kendi reklamlarında Amerikan kültürünü hicvederek, içten içe Amerikan düşmanlığı ile beslenen ve dindar kesimin de Coca Cola nefretinden istifade etmemiş midir? Bu bile en zayıf (hatta bilinçli olmadığı için kapitalizmin başka dükkanına hizmet etmesine rağmen) tepkilerin sektörlerde nasıl değişimlere neden olduğunu gösteriyor.

Eleştirinizin sonunda başörtüsüne 200 ytl verenlerden söz etmişsiniz. Sizce onların böyle bir satın alma ihtiyacı hissetmelerinin altında yatanlar neler? Akıllı olmamak (200 ytlyi verebilecek kadar geniş olmak anlıyorum bunu) ve beğenilme duygusunu kim tetikledi? Toplumun çarpık statü anlayışını (oluşturan değil ama) sürekli diri tutan, bunu pohpohlayanlar kimler? Reklamcılık veya iletişim elbette tek başına bir neden değil. Ama kapitalizmin en güçlü silahı da bu değil mi? Kültür emperyalizminin silahlardan kat be kat daha etkili olduğunun kanıtı tüketim alışkanlıklarımız değil mi? Unutmayalım, reklamcılar kapitalizm dinin ruhban sınıfıdırlar. Onlar hayatımızın heryerine kapitalist iğrençlikleri sokuşturuyorlar. Bunu kimi zaman tv reklamları ile yaparken çoğu zaman –yazıda sözünü ettiğim- başka yöntemlerle yapıyorlar..

Diyeceksiniz ki “ama şöyle bir islami kimlik oluşturabilsek bunu aşarız�. Doğru ama eksik bir yargı. Zira, postmodernite bizden gibi görünme marifetine sahip. Boykotu desteklesek, sahih bir kimlik edinsek dahi düşmanı çözemediysek ona karşı koyamayabiliriz. Bu nedenle bugün kendisine Müslüman diyen, duruşuna güvendiğimiz insanlar bile lüks tüketimin içinde yer almıyor mu? Bahsettiğiniz zaafları göstermiyor mu? O halde mücadelenin boyutlarını genişletmeli ve buna önce “düşman beni alaşağı etmede iletişimi nasıl kullanıyor� diye sormalıyız.

Biraz uzun oldu, kusura bakmayın.

Vesselam.